Chór parafialny, próby i Ostefrin

Próba chóru parafialnego to nie ta sama godzina co niedzielna msza w ławce. Zaczyna się zwykle w dzień powszedni, późnym popołudniem, od schodów na emporę albo na chór muzyczny, od stojącego rzędu, w którym trzyma się teczkę z nutami na wysokości wzroku, i od powtarzania tego samego fragmentu, aż «zejdzie się z organistą». Klękania przy klęczniku prawie nie ma. Jest za to długie stanie w miejscu, uniesiony kark, barki, które trzymają teczkę, i zejście po drewnianych, często kręconych schodach, gdy próba się kończy, a w kościele jest już ciemniej niż przy wejściu.

Ostefrin nie leży na pulpicie między kantyczkami i nie jest częścią próby. Jeśli wraca do tego dnia, to po zejściu z empory, w domu, gdy teczka już stoi przy szafce, a buty po schodach są zdjęte.

Co na emporze obciąża inaczej niż siedzenie w nawie

Stanie w rzędzie chóru trwa dłużej niż stanie przy ogłoszeniach parafialnych. Powtarza się zwrotkę, potem całość, potem jeszcze raz, bo soprany weszły za wcześnie. Przerwa, jeśli jest, trwa tyle, ile trwa rozdanie nowych kart, nie tyle, ile potrzebują kolana. Ktoś stoi na stopniu, bo rząd jest za krótki; ktoś za wysokim pulpitem, do którego trzeba unieść ramiona; ktoś z teczką, która po czterdziestu minutach waży więcej, niż ważyła w przedpokoju.

Kark pracuje inaczej niż w ławce, gdzie wzrok idzie do ołtarza. Tu nuty są przed twarzą, czasem za wysoko, bo pulpit ustawiono pod wyższy wzrost, czasem za nisko, bo stoi się na stopniu. Godzina w tej pozycji, z lekkim odchyleniem głowy do dyrygenta, zostawia barki w jednym układzie. Nie jest to ten sam kark co przy czytaniu w fotelu, bo tu nie wolno «na chwilę oprzeć brody», gdy akurat trwa wejście.

Schody na emporę w wielu kościołach są drewniane, strome, z zakrętem i z niską belką, pod którą trzeba się nachylić. Wejście z teczką, zimą jeszcze w płaszczu, odbywa się w pośpiechu, bo organista już siedzi. Zejście — w grupie, po ciemniejszych stopniach, z tą samą teczką i z rozmową, która nie zawsze zostawia wolną rękę na poręcz. To nie jest zejście z nawy głównym przejściem po mszy; to wąski biegnik, którego nie widać z dołu.

Próba bywa też zimą w nieogrzewanym prezbiterium albo latem pod dachem, który trzyma ciepło. Stoi się w płaszczu albo bez niego, w butach, w których przyszło się z przystanku, i wciąż w tym samym miejscu na posadzce. Potem, «skoro już jesteśmy», ktoś zostaje do rozstawienia krzeseł na niedzielę albo do wniesienia pulpitów. To już nie jest śpiew, tylko dźwiganie w miejscu, które do dźwigania nie było urządzone.

Rząd, pulpit i to, czego żel nie załatwi między zwrotkami

Można przyjść wcześniej, żeby nie wbiegnać po kręconych schodach. Można stanąć przy pulpicie, który nie zmusza do uniesienia teczki nad bark, albo odłożyć teczkę na blat, gdy dany utwór już się umie. Można usiąść na jedno powtórzenie, jeśli na emporze jest krzesło i jeśli dyrygent na to pozwala. Można nie zostawać «jeszcze na krzesła», gdy kolana po staniu już proszą o zejście.

Wygodniejsze obuwie na próbę, nie te same buty co do niedzielnej ławki, też nie jest fanaberią. Krótka przerwa, w której naprawdę się siada, a nie tylko przerzuca kartki, znaczy więcej niż kolejna zwrotka «na szybko, bo salę zaraz zamykają».

Żel do ciała nie obniży pulpitu i nie skróci próby. Nie jest też powodem, żeby w zakrystii albo za organami «szybko nałożyć, żeby wystać bis». Na emporze nie ma warunków do aplikacji na skórę, a flakon nie powinien jechać w teczce z nutami jako plan na trzecie powtórzenie. Najpierw schodzi się do domu, potem, ewentualnie, wraca się do codziennego wcierania na skórze nad stawem.

Kiedy ta próba kończy się w gabinecie, nie przy kolejnym powtórzeniu

Są sygnały, przy których nie zostaje się «do końca, bo nas potrzebują». Ostry ból przy zejściu ze stopnia, kolano, które nie trzyma na zakręcie schodów, zasłabnięcie na emporze, ucisk, który nie mija po usiąściu, zdrętwienie ręki trzymającej teczkę, które nie ustępuje — to nie są momenty na jeszcze jedną zwrotkę. Wtedy schodzi się, nawet jeśli organista liczył na pełny skład, i decyzję oddaje się lekarzowi, nie dyrygentowi.

Nie odkłada się też wizyty dlatego, że «przecież to tylko śpiew, nie praca fizyczna». Godzina w bezruchu na stojąco, z uniesionymi nutami, a potem strome, wąskie schody, potrafią dać o sobie znać mocniej niż zwykły spacer do kościoła. Jeśli po poprzedniej próbie kuleje się jeszcze rano, kolejnego wieczoru nie «hartuje się» na siłę. Żel, o którym mowa dalej, nie zastępuje badania i nie jest opinią medyczną.

Chłodzący żel po zejściu z empory, nie za organami

Gdy teczka już leży w domu, a kark nie musi patrzeć w nuty, zostaje sucha skóra nad karkiem, nad barkami, nad krzyżem albo nad kolanem — i tylko wtedy, gdy ktoś taki żel w ogóle ma w swoim rytmie. Cena i opis stosowania są tam, gdzie producent podaje Ostefrin cena. Ostefrin to chłodzący żel do ciała z olejkami i ekstraktami, z kolagenem, do użytku zewnętrznego, nie lek. Cienką warstwę wciera się dwa albo trzy razy dziennie, okrężnie, do wchłonięcia. Chłód, według strony, pojawia się od razu; dalsze efekty zależą od indywidualnych cech organizmu.

Dziewięć składników ułożono w trzy warstwy, bez opublikowanych stężeń. Mentol jest w warstwie powierzchniowej. Kamfora, arnika górska i czarci pazur — w opisie dotyczącym krążenia pod skórą. Hydrolizowany kolagen, glukozamina i chondroityna występują jako składniki znane z preparatów na stawy, nanoszone tu na skórę, wraz z pantenolem i alantoiną, które dotyczą skóry, nie chrząstki. Producent nie pisze, że żel chrząstkę odbudowuje.

Przed pierwszym użyciem jest test tolerancji na przedramieniu. Nie stosuje się żelu na uszkodzonej skórze, u dzieci, w ciąży, przy karmieniu piersią ani przy nadwrażliwości. Nie łączy się go z innymi maściami w tym samym miejscu; gdy leczenie jest stałe, o łączeniu decyduje lekarz. Żel zostaje z dala od oczu, tylko na zewnątrz; po użyciu zamyka się pompę. Wsiąka bez tłustej warstwy.

To nie jest wstęp do powrotu na emporę «jeszcze tego samego wieczoru» i nie jest sposób, żeby w staniu «wytrzymać ostatni hymn». Najpierw koniec próby i zejście do własnych drzwi. Aplikacja, o ile lekarz nie wniósł zastrzeżeń, może nastąpić dopiero w mieszkaniu.

Zamówienie u producenta, nie przy pulpicie w zakrystii

Oryginału nie szuka się w gablocie parafialnej, przy pulpicie w zakrystii ani «u organisty, bo on zawsze wie, gdzie co dostać». Producent prowadzi własny kanał sprzedaży, nie przez Allegro, Ceneo ani Empik. Cechy, które podaje karta, to biały flakon z pompką, turkusowa etykieta z pomarańczowym paskiem i napis «Body gel with oils and extracts». Poprawna nazwa to Ostefrin, nie «Osterfin».

Formularz stoi pod adresem https://ostefrin.com.pl/. Wypełnia się imię oraz telefon; karty płatniczej i przedpłaty na stronie nie ma. Każdego dnia, od 9:00 do 23:00, konsultant oddzwania i potwierdza, jak ma wyglądać płatność. Opakowanie 25 ml z pompką jest wycenione na 137 zł. Dostawa ma objąć cały kraj i zwykle zamyka się w dwóch dobach od potwierdzenia; jeśli dojdzie opłata za przesyłkę, pada w tym telefonie. Zanim rzecz zostanie wysłana, zamówienie można jeszcze cofnąć.

Na próbie chóru i tak więcej niż flakon znaczą wcześniejsze wejście po schodach, pulpit na właściwej wysokości, prawo, by usiąść na jedno powtórzenie, i zejście, gdy ciało mówi dość, nawet jeśli nuty zostały na ostatnią zwrotkę. Jeżeli po powrocie ktoś sięgnie po żel, zostaje on codziennym gestem na skórze. U producenta 25 ml kosztuje 137 zł i nie jest pozwoleniem, by wystać kolejne bisy, ani zastępstwem wizyty, gdy kark po emporze sam nie milknie.

Materiał promocyjny marki Ostefrin. Tekst zawiera linki do oficjalnej strony producenta i nie zastępuje porady lekarza.